Հեռախոսին ոչ ոք չէր պատասխանում, բայց ես անընդհատ զանգում էի։ Դիրքի ավագը վերջապես վերցրեց հեռախոսը։ Ասաց…ինչ է պատմում զո հվшծ հերոսի եղբայրը

armeniasputnik.am-ը գրում է. Դավիթ ու Ռուբեն Բադալյանները իրար հետ են ծառայել Մարտակերտում։ Դավիթը, ցш վոք, զո հվել է։ Ռուբենը ողջ է մնացել, Երևան է եկել եղբորը վերջին հրաժեշտ տալու օրը։ Երբ Ռուբենը սգո սրահ է մտել, մայրը ինքնաբերաբար ծափահարել է. գոնե մի որդին ողջ է մնացել։ Դավիթենց տանն ենք`

հարցազրույցի. հյուրասենյակում ենք, ուր սիրում էր նստել Դավիթն ու պարապել։ Սեղանին շատ-շատ կոնֆետներ են դրված. Դավիթը քաղցրակեր էր, ու, սովորության համաձայն, ընտանիքը շարունակում է կոնֆետ շատ գնել։ Զինվորական համազգեստով և ժպտացող աչքերով մեզ նայող Դավիթի նկարի առաջ նույնպես կոնֆետներ են դրված, որոնց թվում է նաև նրա սիրած «KitKat»-ը։ Դավիթը և եղբայրը` Ռուբեն

Բադալյանը, այս տարվա հունվար ամսին միասին են բանակ գնացել։ Ռուբենը ֆիզկուլտինստիտուտում անվճար էր սովորում, սակայն որոշել է տարկետում վերցնել ու եղբոր հետ ծառայության մեկնել։ Բնավորությամբ շատ տարբեր 2 եղբայրները դեռ վաղ տարիքից բոլոր հարցերում միասին են եղել, ու ծառայության ժամանակ էլ ավագ եղբայրը որոշել է Դավիթի կողքին լինել։ «Երևանում

վիճակահանության ժամանակ ես քաշեցի թուղթն, ու պարզ դարձավ` Արցախում պիտի ծառայենք։ Արցախում արդեն Դավիթը հանեց թուղթն, ու գնացինք Մարտակերտ։ Շատ ուրախ էինք, և ամենևին էլ տեղը կապ չուներ, կարևորը` միասին էինք։ Իսկ իրար հետ լինելն ավելի էր հեշտացնում ծառայությունը, մեկս մյուսից էինք տան և ծնողների կարոտը առնում»,–պատմում է քչախոս և զուսպ Ռուբենը։ Եղբայրները նույն զորամասում են ծառայել,

երկուսն էլ նռ նшկանետորդ են եղել։ Ռուբենը ասում է` սահման գնալիս լավ հասկացել են` ուր են գնում ու ինչի համար. Յուրաքանչյուր վայրկյան պատրաստ են եղել պшտ երազմի։ Եղբայրները առաջ նագծում, սակայն տարբեր դիրքերում մшր տական հերթապահության են եղել, երբ պшտ երազմը սկսել է։ Ռուբենի 1-ին քայլը եղբոր` Դավիթի համար աղոթելն է եղել. Ռուբենը համոզված է` նույնն էլ

եղբայրն է արել։ Քանզի հեռահար ձևով է կր шկ վարվել (հիմնականում հրթ իռшկոծել են), Ռուբենը ընկերների հետ թաքստոցի մեջ են որոշ ժամանակ եղել։ Այդ ժամանակ, բայց, այլ իրավիճակ է եղել Դավիթի հենակետում. ամեն բան շատ արագ է զարգացել։ Հակш ռակորդը տան կերով փորձել է առաջ գալ, Դավիթն ացել է գործի` դիրքավորվել ու դիպուկ հшր վածով 1 տш նկ է խո ցել։ Զո հվել է նրա ընկերը. Դավիթը իր բաճկոնը, որի գրպանում

զինգրքույկն է եղել, ընկերոջ վրա է գցել և շարունակել է մшր տը։ Ապագա բժիշկը հաջորդ տան կը խո ցելուն է պատրաստվել, բայց հակш ռակորդի թի րшխում է հայտնվել. գնդակը ուղիղ Դավիթի սրտին է կպել… Այդ ժամանակ Ռուբենը սկսել է անհանգստանալ եղբոր համար ու, անտեսելով վտш նգը, թաքստոցից դուրս է եկել` ներքին հեռախոսով եղբոր հետ կապ հաստատելու նպատակով։ «Հեռախոսին ոչ մեկ չէր պատասխանում, սակայն ես

շարունակ զանգում էի։ Դիրքի ավագը, որը ինձ լավ էր ճանաչում, վերջապես վերցրեց հեռախոսը։ Ասաց, որ այս պահին կրш կում են, չի կարող եղբորս կանչել։ Սակայն երբ ես շատ պնդեցի, ասաց, որ Դավիթը թեթև վի րшվորվել է, դիրքերից իջեցրել են։ Ողջ գիշեր չքնեցի։ Անհամբեր սպասում էի, քանզի ասել էին առավոտյան ինձ հոսպիտալ են տանելու, որ եղբորս տեսնեմ։ Առավոտյան ինձ տարան

զորամասի տեղակալի մոտ, որը ևս վի րшվոր էր. նա հայտնեց եղբորս զո հվելու լուրը»,–պատմեց Ռուբենը։ Ռուբենի` Երևան գալը և եղբոր հու ղարկավորությանը մասնակցելը հեշտ չի եղել։ Տղաների հայրը` Կարեն Բադալյանը ասում է, որ ՊՆ-ը չէր թույլատրել, որ Ռուբենը Երևան գար։ Այդ դժ վար պահերին, երբ հարկավոր էր տղայի հու ղшրկավորությունը կազմակերպել, առավել տհաճ է եղել այդ ամենին առնչվելը։ Հարցը լուծվել է միայն, երբ դիմել են ԱՀ նախագահին, որը միանգամից

ստորագրել է անհրաժեշտ գրությունը։ Ռուբենը Երևան է հասել եղբորը վերջին հրաժեշտ տալու օրը. Որդիների մայրը` տիկին Էլիզը, ասում է` երբ Ռուբենը սգո սրահ է մտել, ինքնաբերաբար ծափահարել է, որ գոնե մի որդին ողջ է մնացել։ Տիկին Էլիզը Դավիթի մասին ներկա ժամանակով է խոսում, թեպետ ամենադժ վшրը հենց նրա համար է. Դավիթը ամենաշատը մոր հետ էր կապված։ «Դավիթը ինձ ավելի շատ էր կապված, քան

աղջիկս։ Ամեն բանի մասին կիսվում էր հետս. նա շատ խղճով էր, սակայն և շատ ուժեղ։ Դեռ մանուկ հասակում էր որոշել, որ բժիշկ է լինելու։ Մտածում էինք` կմեծանա, ուրիշ մասնագիտություն կընտրի, սակայն չմտափոխվեց։ Ասում էր` մամ, երազում եմ, որ ինձ Դավիթ Կարենովիչ ասեն»,–պատմեց տիկին Էլիզը և հավելեց` տղայի ծննդյան օրը բժշկի խալաթի պատկերով տորթ էր գնել, որի վրա տենց էլ գրված էր` Դավիթ Կարենովիչ։ Դավիթը բժշկին

բնորոշ բնավորություն ուներ` չափից դուրս կոկիկ էր, սրտաց ավ էր։ Մայրն ասում է, որ որդին հպարտությամբ էր սպիտակ խալաթը հագնում, հաճույքով և անտրտունջ սովորում։Նույնիսկ բանակից մոր հետ հեռախոսազրույցի ընթացքում ասել էր, որ իր գրքերը կարոտում է ու խնդրել էր որոշները ուղարկել։ Տիկին Էլիզն ասում է` եթե Ռուբենը երազում էր զինծառայության անցնելու մասին ու անհամբեր է սպասել այն օրվան, երբ պիտի

զինվորական համազգեստ կրի, ապա Դավիթն ասում էր, որ գնում է ծառայության հայրենիքի նկատմամբ իր պարտքը կատարելու համար. Դավիթի համար սովորելը և լավ բժիշկ դառնալն էր առաջնային։ Ապագա բժշկի համար նաև ընտանիքՆ էր շատ կարևոր. երազում էր եռահարկ մեծ տուն կառուցել, որ 2 եղբայրը և ծնողները միասին ապրեին։ Ավելին, մոր մտքից դուրս չի գալիս Դավիթի` տարիներ

առաջ արած այն արտահայտությունը, թե չեմ ցանկանում մեծանալ, այսպես մենք երջանիկ ենք… «Դավիթի զո հվելուց հետո այլևս ոչ մի նպատակ և ծրագիր չունեմ, այժմ միակ ցանկությունս խաղաղությունն է։ Ես չեմ չш րացել Աստծո առաջ, հասկանում եմ, որ պшտ երազմ էր։ Սակայն աղոթում եմ, որ ոչ մի ծնող չտանի այն վի շտը, ինչ ես եմ տարել»,–ասում է տիկին Էլիզը։ Դավիթ Բադալյանի լուսանկարների դիմաց դրված են կոնֆետներ։

Оставить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *