Մեծահարուստը հոյակապ դաս տվեց երես առած դստերը: Նա երբեք չի մոռանա տեղի ունեցածը

«Մեզ գազափարներ

են պետք»,- արտահայտում ենք այս միտքը, քննարկում, թե ինչպես է քարոզչությունն ազդում երիտասարդների վրա, և մտածում կրթական համակարգի բարեփոխումների մասին: Եվ ահա օրերս տեսածն ամենատպավորիչն էր, և ինձ է թվում՝ դա ուսուցման ակտիվ մեթոդ է ու սերնդեսերունդ փոխանցվող իմաստնություն:

Վերջերս այցելեցի ընկերոջս՝ Վիտյային իր աշխատավայրում: Կահույքի արտադրության համար նա ունի իր գրասենյակը: Չնայած ոչ թե գրասենյակ, այլ մեծ ընկերություն: Նա անձամբ է այն հիմնադրել ՝ մոտ 5 տարի առաջ: Արտադրության հիմնական ուժն ինքն է, իսկ կինը `հաշվապահ է և պատվերների որոնմամբ զբաղվողը: Սկզբում նրանք ինչ-որ նկուղում էին աշխատում պտուտակահանի նման:  Պտտվում էին խելագարի նման՝ անտեսելով ծանոթների բոլոր նկատառումները: Չունեին ո՛չ արձակուրդ, ո՛չ սովորական հանգստյան օրեր: Վիտյային հնարավոր էր միայն հանդիպել աշխատավայրում, իմ կարծիքով, նա ապրում և գիշերում էր այնտեղ: Հետո խրվեց պարտքերի մեջ, բավականաչափ վարկեր վերցրեց, բայց ամենևին էլ մի՛ խառնվեք. նա նաև բազա և սարքավորումներ գնեց: Եվ հայտնի չէր՝ Վիտկան լարվածությունից կթուլանա՞ր, թե՞ կշրջեր աշխարհով մեկ:

Բախտը բերեց: Դե՛, կամ աշխատամոլությունն ապարդյուն չէր. մեր Վիտյոկը հաջողակ գործարար դարձավ: Ընկերությունը մեծացավ, շրջանառությունը կատաղի էր, մարդկանց բազմություն էր աշխատում: Բայց նա հպարտ էր այն ընկերներով, ովքեր կյանքում ավելի քիչ հաջողության էին հասել, չամաչեց, չկարմրեցին այտերը: Փողը չէր փչացրել մարդուն, ցանկացած պահի կարող էիր գնալ նրա մոտ, նստել, կոնյակ խմել։

Դե՛ ինչ, ուշ երեկոյան ես գնացի նրա գրասենյակ, անցա քարտուղարի կողքով, որն ուներ գործատիրոջ ընկերներին հերթով ընդունելու խիստ հսկողություն, մտա աշխատասենյակ: Վա՜յ, և այնտեղ, բացի մեր մինի-օլիգարխից, նրա կինը և դուստրն էին: Ինչ-որ բանի շուրջ վիճում էին: Վիտկան ձեռքով արեց, կարծես ցույց տալով՝ տեղավորվի՛ր, բայց դեռ քո ժամանակը չունեմ: Ես նստեցի անկյունի բազմոցին, դիտեցի և կամաց-կամաց սկսեցի հասկանալ վեճի թեման: Ընտանիքի տիրուհին բողոքում է, թե դստերը հրահանգել էր տունը մաքրել և հատակները լվանալ նախքան հանգստյան օրերը: Իսկ դուստրը՝ մի «հմայիչ փիսիկ», մոտ 15 տարեկան, մորն ասել է. «Մայրի՛կ, ես հրաժարվում եմ հատակները լվանալ: Դրանից իմ մանիկյուրը կարող է վնասվել: Եվ մի՛ խնդրիր փոշին սրբել. ես համապատասխան ընտանիքում չեմ մեծացել»:

Մայրը գոռգոռացել է: Դուստրն ասել է նրան. «Եթե դու հիստերիա բարձրացնես, ես կզանգահարեմ իմ ընկերոջը, և նա ինձ կհանի այս տնից, որտեղ ոչ ոք չի հիանում իմ հմայքով»: Մայրիկը հիմար չէր, աղջկան ապտակել է մեքենայում և բերել Վիտկայի մոտ, կարծես նայիր, թե որքան ես երես տվել քո երեխային:
Բայց Վիտյան, իրո՛ք, դստերը հոգի էր տվել ու փողի մեջ լողացրել: Էլ չեմ խոսում հագուստի մասին, իսկ աղջիկն արդեն հասցրել էր շրջել ամբողջ աշխարհով մեկ: Օրինակի համար՝ նա կարդում էր որևէ գիրք Տիբեթի մասին և հայրիկին ասում, թե ուզում է լամա տեսնել իր սեփական աչքերով: Եվ ա՜ռ քեզ` լուսանկար ընտանեկան ալբոմում. սա Մաշան է, սա վանական է: Ավելին, իսկական տիբեթցի է Տիբեթից: 
Դպրոցը դպրոց չէ, տան դաստիարակները հոտերի հետևից են վազում: Արդեն վեց լեզուներ են սովորեցրել և էթիկայի կանոններ: Եվ ահա՛ քեզ. փախուստի փորձով էր վճարում:

Վիտկան քորեց գլուխը, հրամայական ձայնով ուղարկեց իր կանանց տուն: Տանը մի բան կմտածենք, բայց ներկայումս Մաշուլկան գտնվում է տնային կալանքի տակ: Կանայք գնացին տուն, ես ու Վիտյան նստեցինք զրուցելու: Երիտասարդության դաստիարակության թեման ես դիտմամբ չբարձրացրի, քանի որ տեսնում եմ, որ թեման Վիտյաի համար ցավալի է, ինքը հիմար մարդ չէ, բայց ինչպե՞ս է  շեղվել:
Գործերով մի երկու շաբաթ հետո նորից գնացի Վիտկայի մոտ: Ես քայլում էի արտադրական արհեստանոցում, և հանկարծ աչքիս երևաց մի պայծառ կետ, որն անդադար շարժվում էր արտադրամասի շուրջը: Գլուխը շրջեց. հավաքարարն էր՝ գլխանոցով և խալաթով: Տեսա և քարացա: Կյանքումս առաջին անգամ ես զգացի «ծնոտի կամավոր բացումը»: Նա պարզապես մաքրուհի չէր, նա մեր Մաշան էր, Վիտկայի դուստրը

դե, արտաքինով նա այնքան էլ նման չէր դույլով և փոշու շորով սովորական աշխատակցի. կապույտ զգեստ՝ կարված ամուր կտորից, վառ դեղին ձեռնոցներ՝ ձգված մինչև արմունկները, մետաքսե շարֆ՝ նորաձև կապված գլխին: Նորաձև ջինսե հագուստը և նույնիսկ ոչ բարձր կրունկն ամբողջ կառույցի համար ավելի կարճ էր: Բարձրակարգ հավաքարարի մի այլ տարբերակ` Դոլչի Զայցևից: Բայց, այնուամենայնիվ, գործառույթը ճիշտ էր կատարում և եռանդով հատակը մաքրում շորով:
Ես բաց բերանով հայտնվեցի Վիտյայի աշխատասենյակում: Նա նստել, սառը ջուր էր խմում: Վիտեկը նայում և կռահելով ժպտում էր:
-Երևի՝ Մաշային տեսե՞լ ես: ժԱսում եմ ՝ այո: Նա ասում է, որ ուսուցման նոր ձև է գտել: «Աշխատանքի դասընթացներ» է կոչվում: Որպեսզի հասկանանք, թե որ ընտանիքում է նա իրականում ծնվել և մեծացել: Այն, որ նա երբեք Փերիս Խիլթոն չի եղել, բայց որ նրա մայրն ու հայրը իսկապես իրենց կյանքից մոտ 5 տարի են ներդրել, որպեսզի իրենց համարեն մեծահարուստներ:
Ըստ էության, երբ նա աղջկան հայտարարեց իր աշխատանքի անցնելու պլանի մասին, այնքան լաց եղավ, որ երեք անգամ ոստիկանություն եկավ հարևանների կանչով: Բայց ապստամբությունը <<ջախջախվեց երկաթե ձեռքով>>, և աղջկան ստիպեց օրական մեկ ժամ իրականացնել «մաքրման աշխատանքներ»: Ճիշտ է, լրացուցիչ, բայց փոքր դրամական պարգևատրման դիմաց:
Սկզբից դուստրը շրջում էր ձեռնարկության շուրջը, կարծես ծանր աշխատանք էր անում, իսկ երբ մաքրում էր արտադրամասը, դա չի կարելի համարել շաբաթը մեկ անգամ տունը փոշուց հեռացնել: Եվ հետո ոչինչ. նա ընտելացավ և համակերպվեց: Եվ նույնիսկ սկսեց գիտակցել, որ ինքը սխալ է:
Վիտյային աշխատավայրում հարգում էին, իսկ այդ դեպքից հետո քիչ էր մնում՝ նրա համար աղոթեին: Հետո շատ երկար եմ մտածել դրա շուրջ: Միգուցե պե՞տք է հիշել Մակարենկոյին, և, այնուամենայնիվ, կունենանք արժանի երիտասարդություն:

Оставить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *