Քերոբը Գավառ քաղաքից էր…Երբ պшտերшզմը սկսվեց, զանգեց ու ասաց… Ինչ է պատմում Արցախում զոհված Քերոբ Չատիկյանի քույրը

Արցախում զո հվшծ Քերոբ Անդրանիկի Չատիկյանը նոյեմբերի հինգին կլիներ քսան տարեկան: Քերոբը Գավառ քաղաքից էր, բնակվում էր ծնողների հետ, ունի երկու եղբայր, մեկ քույր: Նրա հորաքրոջ աղջիկը՝ Լիլիթ Բաբինյանը, 168.am-ի հետ զրույցի ընթացքում ասաց,

որ Քերոբը բնավորությունով շատ բարի, հավասարակշռված, մեծերին հարգող տղա էր, վայելում էր և բարեկամների, և հարևանների և ընկերների հարգանքը: «Քերոբը բնավորությունում՝ շատ հանգիստ, զուսպ, լուրջ, տարիքից առավել հասուն, մտածող, խելացի, համբերատար, բոլորին Միշտ հասնող, մեծի խոսքը լսող,

այնքան լուսավոր և բարի երեխա էր. դժվար է նրա մասին անցյալով խոսել: Յուրաքանչյուր ինչով ինքը լուսավոր էր, ինչպես լուսավոր երեխա էր, այդպես լույսերով էլ վш ռ, պայծառ գնաց»,- նշում Լիլիթը: Քերոբը վաղ տարիքից շատ էր սիրում նկարել, նկարներն էլ հարազատներին էր նվիրում: Հորաքրոջ աղջիկը պատմեց, որ բոլոր,

գրեթե բոլոր բարեկամների տանը կա եղբոր լուսանկարներից. «Նույնիսկ մшր տի ութի կապակցությունով շատ սիրուն պաստառներ էր սարքում և հարազատներին նվիրում: Մի կարճ ժամանակ գնացել էր խմբակի, սակայն ինքնուս էր, ինքը բնական տաղանդ ուներ նկարելու: Իսկ ավելի մեծ հասակում դպրոցին զուգահեռ՝

սովորեց նաև Գավառի գեղարվեստի դպրոցում ու ավարտեց»: Լիլիթը պատմեց, որ եղբայրը մինչև զորակոչվելը գնացել էր ՌԴ՝ հորեղբոր ընտանիքին հյուր, բայց վերադարձել էր, որ պարտադիր զինվորական ծառայություն անցներ հայոց բանակում: «Քերոբը դեռ մանկուց դաստիարակվել էր հայրենասիրական ոգով: Գնացել էր Հյուր հորեղբորը,

հարազատները ասում էին՝ Քերոբ ջան, կարող ես էլ ոչ էլ գալ, ասաց, թե ես չեմ կարող չգալ, քանզի ես հայրենիքիս նկատմամբ պարտք ունեմ կատարելու, պիտի ծառայեմ: ՌԴ եկավ և անմիջապես գնաց ծառայության: Ինքը հայրենասիրական ոգով էր դաստիարակվել, ընտանիքում միշտ լսել էր հայրենիքի նկատմամբ սիրո մասին: Մեր Վանիկ պապիկն էլ շատ հայրենասեր մարդ էր, ինքը միշտ

ֆիդայիների մասին պատմություններ էր պատմում, հերոսների, նույնիսկ՝ երգելով, և վաղ տարիքից իրենք երեք եղբայրներով հայրենասիրական ոգով են դաստիարակվել»: Քերոբը ծառայության էր մեկնել 2019 թ.-ի հունվարի երեսունին: Հորաքրոջ աղջիկը պատմեց, որ ծառայությունից շատ գոհ էր, պատ երազմական օրերին էլ տրամադրությունը շատ բարձր էր. «Բանակի նկատմամբ այնքան լավատես էր և

միշտ ասում էր՝ հայ ազգը միշտ անպ шրտ է եղել… Երբ պшտ երազմը սկսվեց, զանգեց, որ չնեղվեք, ամեն բան լավ է լինելու, մեր տղերքը առյուծ տղերք են, մենք այստեղ ենք, որպեսզի դուք այդտեղ հանգիստ լինեք, մենք առшջ նшգծում կռ իվ ենք տալու, որպեսզի դուք թիկունքում ամուր լինեք, ձեզ վստահ զգաք»: Լիլիթը նաև պատմեց, որ պատ երազմի հենց 1-ին օրվանից Քերոբի հայրն էլ էր

կամավորագրվել ու մեկնել առшջ նագիծ. «Իմ քեռին հենց պшտ երազմի 1-ին օրվանից գնացել է ռшզ մաճակատ, Գավառի Առաջին կամավորականն է եղել, 1-ին իր անունն է գրանցվել. բացի այս, նաև 90-ական թվականներին մեր արցախյան ազատամшր տին է մասնակցել, մшր տական ուղի ունի: Քերոբը որ իմացավ, թե հայրը սահման է գնացել, մի քիչ տխրեց, ասաց,

թե ինչի՞ համար, չէ՞ որ ես արդեն այստեղ եմ: Դե, հայրն էլ ասաց՝ ինչպես իմ որդուն է սահման պահում, այնպես էլ՝ ես, հայ տղամարդու պարտքն է՝ կանգնել իր պետության սահմանների ամրությունը պահելու: Քերոբը և հայրն այնտեղ իրար չեն հանդիպել, Կռ վել են տարբեր ուղղություններում»: Քերոբը վերջին անգամ փոքր եղբոր հետ էր խոսել՝

հոկտեմբերի Յոթին, հաջորդ օրը՝ հոկտեմբերի ութին, նա զո հվել է: «Քերոբը Մարտունի երկուսում էր ծառայում, եղբորը ասել էր, որ հնարավոր է՝ վաղը իրենց տեղափոխեն Ջաբրայիլ, անունն էլ ամբողջովին չէր ասել, սակայն մենք հասկացանք… Հաջորդ օրվանից զանգ էլ չեղավ…»: Քերոբ Չատիկյանին հու ղшրկшվորել են հոկտեմբերի տասնմեկին՝ քաղաք Գավառում:

Оставить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *